Mijn dagboek
Je hebt dus doorgeklikt, leuk dat je geïnteresseerd bent in wat ik allemaal meemaak!
Laten we bij het begin beginnen, dus met het verhaal van de bevalling.
Maandag 22 augustus 2005
Na 40 weken in mijn moeders buik gezeten te hebben willen ze dat ik eruit kom. Vandaag gaan we dus naar het ziekenhuis voor een gel inleiding. Kijken of dat ervoor wil zorgen dat de weeën op gang komen. Om 9.00 uur zijn we in het ziekenhuis. Even later wordt voor de eerste keer gel ingebracht en moet mamma een half uur blijven liggen. Daarna mogen we even door het ziekenhuis lopen, maar om 13.00 uur moeten we weer terug zijn voor een tweede hoeveelheid gel. Ook nu moet mama weer een half uurtje blijven liggen, maar daarna mogen we weer naar huis: in spannende afwachting van wat komen gaat.
’s-Middags doen we nog lekker even een dutje. Als we ’s-avonds voor de TV zitten begint het rond 20.30 uur te rommelen in mamma’s buik. Ik hou me erg stil in de hoop dat het wel voorbij zal gaan want als die krampen om je heen, dat is niet leuk. De hele nacht is mama onrustig. Het ene moment zit ze op de bank, dan ligt ze weer in bed om vervolgens weer naar beneden te lopen. Ik doe geen oog dicht! Als ze rond 3.00 uur weer naar beneden loopt in een zoveelste poging lekker op de bank te gaan zitten breken de vliezen. Snel roept ze pappa die boven nog even van zijn rust geniet. Terwijl mamma op de bank zit verzameld pappa alles wat nodig is voor het ziekenhuis. In de stromende regen lopen we met z’n allen naar de auto en rijden naar het ziekenhuis.
Dinsdag 23 augustus 2005
Om 3.45 uur komen we aan in het ziekenhuis. Terwijl mamma in een rolstoel wacht bij de portier, ’s nachts mag je natuurlijk niet zomaar naar binnen, zet pappa de auto weg. Ongeduldig wachten we totdat de mensen van de afdeling verloskunde ons op komen halen. Eindelijk zien we iemand aan komen lopen en bewandelen we weer de plek waar we ’s morgens ook al geweest waren. In verloskamer 3 zal ons avontuur beginnen!
Rond 8.00 uur willen de weeën nog niet echt helemaal op gang komen. Daarom krijgt mamma een infuus met weeënopwekkers. Ik krijg een elektrode op mijn hoofd geplakt zodat ze kunnen zien hoe het met me gaat. Ook wordt er nog een slangetje in de baarmoeder ingebracht zodat ze het verloop van de weeënactiviteit kunnen zien. Terwijl mamma ligt te puffen als er een wee komt, kan pappa dat op het computerscherm volgen. Ook kan hij zien hoe ik me voel, mijn hartslag wordt op een papier uitgeprint.
Af en toe komen er zusters en een dokter langs om te kijken hoe het gaat. De computer wordt goed in de gaten gehouden en ook aan mamma wordt veel aandacht besteed. Af en toe wordt gekeken of er al ontsluiting is. Na een paar uur blijkt de ontsluiting 2 centimeter te zijn. Niet echt veel dus de infuus wordt een paar tandjes hoger gezet. Zo gaat het nog een paar uur door. Telkens wordt er gekeken of de ontsluiting vordert en wordt de hoeveelheid vloeistof in het infuus aangepast. Bij een van de controles blijkt bovendien dat ik in een kruinligging lig. Mamma, die het toch al zo zwaar heeft, moet dan ook nog eens op haar knieën en armen in bed steunen. Dit moet ze zo lang mogelijk volhouden. Best zwaar, zeker als er ook nog een wee aankomt. Tegenhouden is moeilijk en mamma krijgt dan ook op haar kop als ze tijdens een wee meeperst.
Weer een paar uur later, het is inmiddels als rond 15.00 uur, zijn de weeën zo sterk en vaak dat mamma loopt te puffen alsof haar leven ervan afhangt. Het vergt veel inspanning, maar deze wordt niet beloont. Bij de volgende controle blijkt de ontsluiting pas tot 5 centimeter gevorderd te zijn. De dokter besluit de gynaecoloog om advies te vragen. Hij komt kijken en ziet dat de ontsluiting inderdaad niet vordert. Toch is hij ervoor om mij op een natuurlijke manier geboren te laten worden dus moet mamma nog even volhouden. Het infuus wordt weer hoger gezet, hij staat nu op 7,0, en mamma puft ijverig verder. Het gaat allemaal erg snel achter elkaar, maar ik heb er gelukkig niet zoveel last van.
Om 17.00 uur komt de gynaecoloog nog eens kijken. Ook nu blijkt weer dat de ontsluiting niet goed verder gaat en op 7 centimeter blijft hangen. Mamma is behoorlijk uitgeput en ik lig nog steeds met mijn kruin voor de opening. De gynaecoloog stelt voor om me te gaan halen met een keizersnee. Een behoorlijke ingreep natuurlijk, maar mamma is erg moe en wil graag dat ik er eindelijk uitkom. De gynaecoloog vraagt nog voor alle zekerheid aan mamma of ze zeker weet wat er gaat gebeuren. Na 14 uur weeën wil mamma eindelijk wel eens ophouden met dat gepuf dus gaan we ervoor. Het infuus wordt afgekoppeld en mamma krijgt alvast een verdoving. Het zal nog wel even duren voordat de operatie kan beginnen want er is nog een vaatoperatie bezig, dus wachten we maar weer. De verdoving werkt niet echt goed, maar doordat het infuus uitgezet is zijn de weeën ook veel minder sterk. Mamma is nu wel iets gewend dus ze kan het wel volhouden tot aan de operatie.
Om 19.15 is het dan zover: er komt een telefoontje van de operatiekamer. Eerst krijgt mamma een mooi jasje aan en mutje op en dan gaan we met de lift naar beneden. Daar aangekomen rijden we de operatiekamer in en krijgt mamma nogmaals een ruggeprik. Deze keer werk ie meteen want in een poging om op de operatietafel over te stappen merkt ze dat haar benen binnen enkele seconden al niet meer doen wat ze wil. Alles wordt verder aangesloten en dan kan het beginnen. Binnen een paar minuten wordt mijn hoofd tevoorschijn getoverd. Verbaast kijk ik de wereld in, terwijl pappa nieuwsgierig toekijkt. Of ik een jongetje of een meisje ben is op dat moment nog mijn geheim. Omdat mijn schouders wat aan de brede kant zijn moet de gynaecoloog nog een extra incisie maken, haaks op die in de breedte, een zogenaamde T-incisie. Eindelijk ben ik er dan helemaal uit en vertelt pappa aan mamma dat ik een jongetje ben. Daar is mamma heel gelukkig mee, want stiekem had ze daar al die 9 maanden op gehoopt. De gynaecoloog houdt me even omhoog voor pappa met de woorden: “Hier is ie dan”, en pappa wil me gelijk in zijn armen sluiten. Dat mag natuurlijk niet want eerst moet ik nog even gecontroleerd worden. Op dus naar een kleine operatietafel voor mezelf, waar alles goed blijkt te zijn. Snel wordt ik in een doek gewikkeld en mag mamma me heel even bewonderen. Ik zie haar blij naar me kijken maar voordat ik het weet verdwijnt ze alweer uit mijn gezichtsveld en wordt ik meegenomen voor verder onderzoek. Pappa mag gelukkig mee. Hij mag, voor de show, nog een stukje navelstreng doorknippen en mijn APGO-scores worden nogmaals gemeten. Met een 9, 10 en 10 als rapportcijfer mogen mijn kersverse ouders trots op me zijn!
Terwijl de doktoren mamma weer in orde maken wordt ik mee naar boven genomen. Beneden is het te koud voor zo’n baby als ik dus mag ik lekker stoer even in de couveuse. Boven word ik gewogen en gemeten (4535 gram en 53 cm lang, hoofdomtrek 37 cm) en gewassen en dan mag ik eindelijk even bijkomen in de armen van pappa. Hij glundert helemaal als ik hem voor het eerst aankijk. Daarna is het wachten op mamma. Wij mogen alvast naar de kamer waar mamma straks komt te liggen, maar het wachten duurt best lang. Gelukkig heb ik al een fijn bedje om in te liggen.
Dan is het eindelijk zover: mamma wordt met bed en al de kamer ingereden en ik mag lekker bij haar kruipen! Heerlijk lig ik daar een beetje te soezen terwijl mamma me met een gelukkig gezicht bewonderd. Snel even wat mensen bellen dat ik geboren ben en daarna is alle aandacht weer voor mij. Na een paar uur van elkaar genoten te hebben is het tijd om te gaan slapen. Na zo´n lange dag en moe van alle indrukken zijn we natuurlijk best moe. Het is alleen jammer dat pappa naar huis moet, maar morgenochtend komt hij weer dus dat maakt een hoop goed.
Wil je weten wat ik daarna allemaal meegemaakt heb?
Lees het in de rest van mijn dagboek!