KERST 2005

Zondag 25 december

Het is zover: mijn eerste echte Kerst! Voor de gelegenheid heeft mamma me en rompertje aangedaan met een rendier erop en de tekst ‘My First Christmas’. Ik heb er ook een bijpassende slab bij. We staan bijtijds op en na het ontbijt stappen we in de auto, rijden we langs oom Emil en Dennis om ze op te halen en gaan naar… de Winterefteling! Het wordt wel erg bijzonder zo: een eerste kerst vieren en dan ook nog eens voor de eerste keer naar een pretpark. En dat allemaal op een dag!

Rond half 12 rijden we het parkeerterrein op. Ik word uit de auto gehaald en in mijn kinderwagen gelegd. Mamma kent me een beetje dus ze laat de kap naar beneden, zo kan ik ook alles goed zien. Het is erg mooi en gezellig om me heen. Ik zie sneeuw (geen echte hoor) en allemaal mensen met kerstmutsen op. Het park is helemaal in winterse sferen en iedereen is vrolijk. Dennis is ook blij om er te zijn en zegt elke keer waar hij naartoe wil. Hij is mijn grote neef dus weet natuurlik precies wat leuk is en wat niet! Bij de eerste attractie is het erg druk dus we besluiten om maar niet in de lange wachtrij te gaan staan. Op dus naar de favoriete attractie van Dennis: Vogelrock. Ik mag daar nog niet in dus terwijl Dennis, oom Emil en mamma in deze achtbaan gaan, gaan pappa en ik even lekker relaxen in een restaurantje. Was ik ook wel even aan toe want zo liggen in de kinderwagen kan behoorlijk saai zijn. Na een tijdje binnen gezeten te hebben gaan we maar eens naar buiten om te kijken waar de rest blijft. We zien ze nog niet, maar lopen daar wel oom Ruud en tante Hella en mijn andere neefjes en nichtjes tegen het lijf. We kletsen even gezellig bij en dan zien we ook mamma en de rest weer terugkomen. Na even bij het kampvuur gestaan te hebben gaan we weer verder. Dennis wil graag schaatsen, dus als we de ijsbaan zien gaan we er snel naar binnen. Mamma en oom Emil trekken ook schaatsen aan. Zodra ze op het ijs zijn zie ik ze wel heel erg wankelen en oom Emil houdt het dan ook gelijk voor gezien. Hij zegt dat het komt door de schaatsen maar dat geloof ik niet helemaal… Mamma is iets dapperder en gaat toch aan een paar rondjes beginnen. Dennis is erg stoer want hij schaatst zo weg en kan het al best goed. Ik zie hoe mamma hem bij wil houden maar hij is haar steeds te snel af. Dan is het tijd voor mijn fles dus terwijl mamma nog wat doorploetert om Dennis bij te houden ga ik met pappa weer even naar het restaurant. Als we terugkomen zijn Dennis, oom Emil en mamma al weg, maar gelukkig vinden we ze snel weer.

Dan is het tijd om een attractie in te aan waar ik ook in mag. Het wordt het Carnaval. Er staat een kleine wachtrij dus in pappa’s armen lopen we naar de wagentjes. Als we eenmaal zitten begint het wagentje te rijden en komen we langs allemaal vrolijke poppetjes die vrolijk zwaaien of iets anders doen. Het is allemaal erg mooi en ik kijk mijn ogen uit. Het is best bijzonder om als je nog maar net 4 maanden bent al in een echte attractie in een pretpark te zitten. Dennis vind dat ook. Hij vind me zelfs nog een beetje te klein om nu al in een park te zijn. Ik ben niet eens 1 jaar, zegt hij. Maar mamma zegt dat wij en pappa me graag bij zich wilde hebben met kerst en dat snapt hij wel.

Als we uit de attractie komen ben ik best moe geworden. Gelukkig mag ik weer lekker gaan slapen in de kinderwagen terwijl de rest verder door het park loopt om van alles te bekijken. Nadat ze alweer wat attracties gedaan hebben vind ik het ook wel weer tijd worden om weer ergens in te gaan. Ik heb goed geslapen dus ik heb er weer zin in. Het is trouwens ook weer bijna tijd voor mijn fles dus de hoogste tijd om weer even wakker te zijn. We gaan met z’n allen in de Pandadroom. Hier krijg je een brilletje op zodat je een 3D filmpje kan zien. Pappa krijgt voor mij ook zo’n brilletje. We zetten hem op en zijn best cool zo. Ik zie mamma alweer aankomen met haar fototoestel dus ga maar even stoer kijken. Pappa en ik doen ook nog even gek voor de foto, da’s leuk voor later. Van het filmpje krijg ik niet zoveel mee. Mamma zet mijn brilletje wel even op maar dat vin dik niet zo leuk. Ik heb intussen ook best wel honger gekregen en daar denk ik op dat moment meer aan. We moeten natuurlijk even wachten totdat het filmpje afgelopen is, maar ik laat wel maar alvast even merken dat ik al honger heb. Mamma gaat daarom maar met me wiegen om me een beetje af te leiden en dat helpt.

Als het filmpje afgelopen is ga ik met pappa en mamma naar een restaurant voor mijn fles terwijl oom Emil en Dennis nog even een attractie ingaan. Ze komen later bij ons zitten en pappa en mamma willen natuurlijk ook nog wat eten. Dennis wil alleen nog maar een keer schaatsen. Oom Emil heeft ook best trek, maar Dennis wil echt alleen maar schaatsen. Gelukkig zijn ze het snel eens: Dennis mag eerst nog even schaatsen en daarna gaan we gezellig met z’n alleen eten. Dennis was eerst een beetje verdrietig, maar is nu gelukkig weer blij. Zodra we bij de ijsbaan zijn trekt hij weer schaatsen aan en schaats weer erg stoer over het ijs. Oom Emil moet moeite doen om hem na een half uurtje van het ijs te krijgen en dat is best lachen. Steeds als hij Dennis wil pakken schaats hij snel weg. Na een tijdje geeft hij het op en gaan wel naar het restaurant om te eten. Na het ijsje is het al best laat en gaat het park sluiten. We lopen naar de uitgang, kopen nog een souvenir ( een lekbeker en een bordje voor mijn eerste hapje) en gaan naar de auto voor de terugreis.

Rond 10 uur zijn we thuis. Als we binnen zijn trekt mamma mijn jas uit en merkt dat ik wel erg warm ben. Ze neemt mijn temperatuur en ik ben 38,8 graden. Ik heb dus koorts. Mamma belt voor de zekerheid maar even met de huisartsenpost en nadat ze alles verteld heeft zegt de dokter dat ze me in ieder geval even wil zien. Ben ik nog maar net thuis moet ik alweer in de Maxi Cosi en weer in de auto om naar de huisartsenpost te gaan. Eenmaal daar word ik onderzocht door de dokter en dat vind ik helemaal niet leuk. Eerst gaat ze naar mijn longetjes luisteren met zo’n raar ding dat op mijn borst en rug moet. Dat vind ik al niet echt leuk dus begin maar alvast wat te jammeren. Dan komt ze met een ander raar ding aanzetten. Ze doet een lampje aan en kijkt ermee in mijn oor. Ook helemaal niet leuk. Daarna gaat ze ook nog eens met een stokje in mijn mond. Alles bij elkaar vind ik wel een beetje teveel van het goede en dat laat ik maar even blijken ook. Gelukkig mag ik daarna weer terug bij mamma in haar armen. Ik zie dat zij het ook niet leuk vind maar hoor haar ook zeggen dat het voor mijn eigen bestwil is. Jaja…

Net als ik denk dat ik het ergste gehad heb gebeurt er dit: omdat mijn neus vol slijm zit moet mamma gaan spoelen met water en zout. De dokter doet het even voor zodat mamma straks weet hoe ze het moet doen. Nietsvermoedend lig ik in de armen van de dokter. Dan zie ik een spuitje aankomen. Niet erg denk ik nog, die krijg ik bij het consultatiebureau ook wel eens, maar dit keer gaat hij niet naar mijn been. Nee, hij gaat naar mijn neus en ze spuit hem leeg in mijn neus. Het water loopt via mijn neus mijn keel in en dat had ik totaal niet verwacht. Eerst ben ik overrompeld en kijk ik verschikt wat er gebeurt, maar dan vind het echt niet leuk meer en zet ik het heel hard op een brullen. Ik zie mamma weer kijken: het is voor je eigen bestwil jongen, maar merk ook dat ze die spuitactie geen leuk gezicht vond. Gelukkig is het nu echt afgelopen en mag ik weer terug in de Maxi Cosi. Het enige wat ik nu wel is naar huis! Eenmaal thuis mag ik gelukkig gelijk naar bed. Ik ben erg moe en val als een blok in slaap. Het ademen is wel wat lastig want mijn neus zit nog steeds erg dicht. Toch maak ik een redelijk goede nacht.

Maandag 26 december

Ik heb nog steeds en beetje koorts. Mijn temperatuur is gelukkig gezakt tot 37,7 maar mamma vind dat ik het vandaag maar rustig aan moet doen. Pappa is werken dus we blijven lekker binnen vandaag en liggen veel in bed. Af en toe komt mamma met dat vervelende spuitje. Zodra ik deze zie weet ik wat er gaat gebeuren en ga luid protesteren en buig mijn hoofd weg. Ik vind het echt niet leuk dat het steeds moet en echt helpen doet het ook niet. Mamma zegt dat ze morgen wel iets anders gaat halen maar ik ben het zat dat gedoe aan mijn neus. Ook als mamma met een doekje komt om het snot weg te vegen vind ik dat niet goed. Het is de bedoeling dat ze van mijn neus afblijft, maar dat wil ze maar niet snappen geloof ik…

Dinsdag 27 december

Nog steeds lichte verhoging dus weer een dagje binnenblijven. Overdag gaat het best goed, maar tegen de avond stijgt mijn temperatuur weer en loop ik te hoesten en te proesten. Ook ben ik een beetje suf aan het worden. Mamma vertrouwd het niet en besluit om maar weer even de dokter te bellen. We moeten weer even langskomen maar al snel ziet de dokter dat ik geen gevaar loop en dat het gewoon een virus is dat mijn lichaam uit moet. Erg ongemakkelijk, maar het schijnt erbij te horen. Pappa is vanmiddag ook ziek thuisgekomen dus nu zijn we saampjes ziek.

Het wordt een zware nacht. Ik lig steeds te hoesten omdat ik het zo benauwd heb. Mamma is daar best ongerust over dus de ligt de hele tijd wakker. En als ze net even wegdommelt omdat ik ook even slaap, begint pappa weer te woelen naast haar en wordt ze wakker van hem. Ik merk dat ze elk uur voorbij ziet komen en vind het best een beetje zielig. Ze moet morgen gewoon weer naar haar werk. Maar we doen het natuurlijk niet expres. Gelukkig schijnt ze het niet erg te vinden en ik vind het wel fijn dat ze steeds als ik moet hoesten in de buurt is.

Woensdag 28 december

Omdat ik nog steeds niet helemaal lekker ben mag ik vandaag niet naar de crèche. Mamma moet wel gewoon werken, maar pappa is ook nog ziek dus blijf ik samen met hem thuis. Dat is niet echt gezellig want hij voelt zich erg beroerd en elke keer als ik gegeten heb moet ik gelijk weer terug mijn bed in. Niet erg natuurlijk want ook ik ben nog niet helemaal lekker, maar leuk is anders. Ik wil af en toe best een beetje aandacht en spelen.

Gelukkig komt mamma wat vroeger terug van haar werk. We laten pappa lekker in zijn bed liggen zodat hij rustig door kan slapen en wij gaan naar beneden. Eerst krijg ik mijn fles en terwijl mamma eet speel ik nog wat met mijn babygym. Na het eten legt mamma me in de box. Zoals gewoonlijk hangt ze nog een beetje gebogen over de box over me heen en om me op te vrolijken steekt ze haar tong uit en maakt een raar geluidje. Dit vind ik zo grappig dat ik in de lach schiet. Geen grote glimlach op mijn mond dit keer maar het ‘echte grote mensen lachen’. Ja echt: voor dat ik het in de gaten heb komt er echt geluid uit mijn mond terwijl ik lach! Twee weken geleden was ik er al een klein beetje mee begonnen, maar nu is het echt overduidelijk lachen! Mamma is alweer helemaal onder de indruk en doet haar grapje nog een keer. Ik blijf het leuk vinden en weer schiet ik in de lach. Mamma is helemaal overdonderd en blijft maar gekke bekken trekken. Ze vind het zo geweldig als ik het doe! Dan bedenkt ze dat pappa haar vast niet zal geloven als ze het verteld. Snel loopt ze naar boven om haar camera te halen. Ze start de opname van een filmpje en doet haar gekke bek weer. Gelukkig vind ik het nog steeds grappig en lach ik er weer luid om. Ik zie haar denken: “Geweldig, dit heb ik op beeld staan nu.” Het filmpje zelf is wat donker omdat het in de kamer donker is maar het gaat om het geluid en dat staat er goed op. Een tweede filmpje met meer licht in de kamer mislukt omdat ik natuurlijk niet kan blijven lachen om hetzelfde grapje, maar mamma blijft helemaal verrukt: Finn kan echt lachen!

Na het lachen is het weer tijd om te eten. Zoals gewoonlijk gaan we naar boven en krijg ik de borst liggend op bed. Dit keer ben ik erg onrustig en wil ik gewoon niet goed drinken. Ik heb best dorst hoor, maar ik vind het gewoon niet gezellig om zo te moeten drinken. We doen het nou al een tijdje zo, maar ik mis gewoon iets. Mamma snapt het eerst niet zo en blijft maar proberen om me over te halen toch goed te drinken. Het blijft een beetje een geworstel en mamma besluit me op te pakken en in haar armen te leggen. Jaaaa, denk ik, dat is het! Ik mis de gezelligheid van het lekker tegen mamma aan liggen terwijl ik drink. Ook mamma heeft het door en omdat ze op bed niet zo lekker zit gaan we naar beneden. Daar, op de bank, gaat het weer als vanouds: ik lekker in mamma’s armen terwijl ik drink. Wat heb ik dat gemist. Ik zie dat bij mamma ook het kwartje gevallen is en gelukkig geniet ze er even veel van als ik. Vertederd kijkt ze naar me terwijl ik drink en ik kan haar eindelijk weer eens recht in haar ogen terug kijken. Om te laten zien dat ik het echt heel fijn vind zo geef ik haar weer een glimlach terwijl ik nog heerlijk lig te drinken. Een gevoel van nostalgie bekruipt mamma’s gezicht en we beseffen allebei weer eens dat dit toch wel heel erg bijzondere momenten zijn. Momenten die voordat je het weet voorbij kunnen zijn. En momenten die nog maar eens extra duidelijk maken dat we heel sterk met elkaar verbonden zijn.

Juist omdat dit zo’n mooi moment is, genieten mamma en ik er extra lang van. Veel later dan normaal brengt ze me naar bed. En zelfs dan kan ze me moeilijk loslaten. We kunnen niet ophouden om naar elkaar te kijken. En om dit moment vast te houden heeft mamma wat foto’s van me gemaakt. Foto’s die precies op het juiste momenten gemaakt zijn, en foto’s die ook registreren dat ik al best een groot mannetje aan het worden ben. “Ik hou van je Finny”, hoor ik mamma zeggen voordat ik in slaap val, “en wat maak je me gelukkig”.

Vrijdag 30 december

Het gaat gelukkig alweer een stuk beter met me. Het hoesten en proesten blijft want al dat slijm moet er toch op de een of andere manier uit, maar de koorts is gelukkig weg. Mamma vind het geen leuk gezicht als ik weer eens zo loop te hoesten dat ik het er een beetje benauwd van krijg en probeert het slijm zoveel mogelijk weg te halen. Ik ben het alleen zo zat dat gedoe aan mijn neus dat ik het steeds weer op een gillen zet als ik maar denk dat ze eraan komt. We zijn maar niet gaan zwemmen en doen het ook vandaag nog maar even rustig aan.

Hoewel het een rustig dagje is maak ik vandaag toch weer iets bijzonders mee: ik zie voor het eerst sneeuw! ’s Morgens hadden we het al een beetje zien liggen in de tuin. Mamma zei toen dat het sneeuw was, maar erg indrukwekkend was het niet. Tegen de middag kijken we weer eens naar buiten en zien dan dat het helemaal wit is! In de tuin, op de schuur, op de bomen, overal ligt sneeuw. Omdat het niet zo vaak voorkomt besluit mamma om me mee naar buiten te nemen voor een ritje door de sneeuw. Ze heeft in de tussentijd speciaal hiervoor de wandelwagen omgebouwd tot buggy dus ik kan alles nu veel beter zien. Ik word helemaal dik ingepakt en als mamma ook alles aan heeft is het zover: mijn eerste ritje in echte sneeuw! Het is al avond dus donker. Dat maakt het extra mooi. Voor de deur maken we wat foto’s. Pappa gaat niet mee want die is nog steeds ziek, maar hij kijkt ons wel na vanuit de deuropening. Onderweg stoppen we een paar keer en kijken onze ogen uit. Wat is alles mooi nu het zo wit is! We gaan naar het park, daar zijn alle bomen helemaal wit. Voor de show maakt mamma een sneeuwbal en legt die bij me op de buggy. Ik kan hem natuurlijk nog niet zelf vasthouden, maar het is wel mijn eerste echte sneeuwbal. En mamma zou mamma niet zijn als ze daar geen foto van zou maken… Ook onze wandeling door de rest van de wijk is mooi. Het lijkt wel of door de sneeuw alles nog rustiger en mooier is. Na en uurtje komen we koud maar helemaal blij weer thuis. Het is wel een erg bijzonder weekje zo!

Zaterdag 31 december

Het is oudejaarsdag vandaag. In de buurt hoor ik overdag al best veel knallen, maar ik heb geen idee waarom. Voor mij is het een gewone dag. Ik voel me alleen wat onrustig en op de een of andere manier wil ik maar niet gaan slapen ’s avonds. Na mijn laatste voeding legt mamma me niet zoals gewoonlijk in bed maar mag ik nog in de box blijven liggen. Dit vind ik best raar en als ik beneden ben wil ik ook gewoon wakker blijven natuurlijk. Overdag doe ik wel vaker een slaapje in de box, maar nu voelt het toch anders.

Pappa en mamma zeggen steeds dat ik een beetje moet gaan slapen, maar ik hou het lang vol. Om 10 minuten voor middernacht geef ik het maar op en val ik eindelijk in slaap. Ergens ver weg hoor ik mamma nog zeggen: “Oh ja, net tien minuten voor het zover is valt ie in slaap”. Ik snap het niet helemaal en ben dan ook erg verbaast als ik nog geen 5 minuten later alweer wakker gemaakt word door mamma. Ze vind dat ik er ook bij moet zijn, maar waarbij dan? Om precies 12 uur zie ik op de TV allemaal lichtjes verschijnen en krijg ik een dikke kus. Eerst van mamma en daarna van pappa. Daarna kussen pappa en mamma elkaar en samen zeggen dat we een goed 2006 zullen hebben. Ohhh, nu snap ik het pas, er is blijkbaar een nieuw jaar begonnen. Mijn geboortejaar is 2005 en die is nu dus al voorbij. Jammer hoor. Na de zoenen mag ik in mamma’s armen nog even uit het raam kijken. Daar zie ik weer allemaal lichtjes de lucht in vliegen en ze legt uit dat dat vuurwerk is. Ik vind het erg mooi en kijk mijn ogen uit. Om half 1 is het dan echt tijd geworden om te gaan slapen. Mamma brengt me naar bed en ik krijg mijn eerste welterusten kus van 2006. Dat er nog maar heel veel mogen volgen!