SEPTEMBER 2005
Donderdag 1 september
Omdat de borstvoeding nog steeds een behoorlijk gedoe is elke keer, heeft de kraamhulp ervoor gezorgd dat er vandaag een lactatiedeskundige langskomt. Zij bekijkt tijdens het eten hoe ik en mamma het doen. Op zich doen we het goed, alleen doe ik nog steeds mijn mond niet wijd genoeg open. Het blijft dus nog wel even geklungel, want zo snel snap ik het allemaal niet hoor. Mamma wordt er erg onzeker van merk ik, maar gelukkig geeft ze de moed niet op en gaan we gewoon door met proberen. Ik krijg genoeg eten binnen dus ongerust hoeven we ons niet te maken.
Vandaag is ook de laatste dag van de kraamhulp. Aan de ene kant is het wel lekker dat ze weggaat. Vooral mamma voelt zich toch een beetje op visite in haar eigen huis. Aan de andere kant is het ook best spannend allemaal want vanaf morgen moeten we alles zelf doen. Gelukkig is pappa ook thuis de komende drie dagen. Met z´n drietjes moeten we het wel kunnen redden, toch?!
Vrijdag 2 september
Nog steeds is het erg mooi weer. Het uitstapje van vandaag is erg mooi maar ook verdrietig tegelijk. We zijn namelijk langs geweest bij het graf van opa en oma Oosterhof. De ouders van mijn pappa zijn al overleden, dus ze kunnen me helaas niet in het echt bewonderen. Om ze er toch een beetje bij te hebben gaan we met z’n drietjes naar de begraafplaats. Ik word er helemaal stil van als ik mamma een traantje weg zie pinken en ik bij pappa in zijn armen mag liggen op het stukje gras voor de steen. Een erg mooi moment.
Zondag 4 september
De eerste drie dagen alleen met z’n drietjes hebben we overleefd en het is best meegevallen. We beginnen allemaal een beetje onze draai te vinden: ik ga huilen als ik honger heb, van mamma krijg ik dan de borst en tussendoor krijg ik van pappa een schone luier. De uren tussen de voedingen door slapen we wat of slaap ik en doen pappa en mamma het huishouden. Best wennen allemaal natuurlijk en een dag is zo voorbij, maar we voelen ons steeds meer op ons gemak en daar gaat het om.
Morgen moet pappa weer werken en ben ik voor het eerst alleen met mamma. Eerst maar weer goed doorslapen, dan kunnen we morgen weer een boel dingen samen doen.
Maandag 5 september
Alleen met mamma vandaag. Omdat ze nog niet helmaal haarzelf is na de keizersnee en ze ook nog niet alles kan, blijven we maar boven zolang pappa weg is. Het is mooi weer dus aan de ene kant wel erg jammer dat we niet naar buiten kunnen. Aan de andere kant doen we nu lekker rustig aan met z’n tweetjes: beetje slapen, knuffelen en eten, zo komen we de dag wel door!
Dinsdag 6 september
De wijkverpleegkundige is langs geweest. Zij hoort bij het consultatiebureau. Regelmatig moeten we daar langs. Op deze manier houden ze me een beetje in de gaten. Dit vind mamma een goed idee want zelf heeft ze natuurlijk niet overal verstand van en het is fijn om te weten dat er mensen zijn die mijn ontwikkeling een beetje in de gaten houden. Vandaag is de kennismaking en worden al mijn gegeven genoteerd. Ook krijgen we en boekje waarin allerlei informatie staat en de bezoeken bijgehouden worden. Ook horen we wanneer ik mijn eerste prik moet krijgen. Als ik 2 maanden ben al. De eerste afspraak is op 29 oktober, ik ben benieuwd hoeveel ik dan gegroeid ben.
Zo langzamerhand krijgt mamma een beetje genoeg van het geven van borstvoeding. Het is nog steeds een beetje een strijd en daardoor duurt het ook erg lang voordat we klaar zijn met een voeding. We zijn meer dan een uur bezig en dan duurt het nog maar 2 uur voordat de volgende voeding alweer voor de deur staat. Ze twijfelt erg en denkt er hard over om te stoppen en over te gaan op flesvoeding. De lactatiedeskundige belt om te kijken hoe het gaat en mamma verteld eerlijk hoe het gaat. Ze vind het erg jammer als mamma het op zou geven want naast het happen gaat het allemaal heel goed. Mamma gaat er nog maar een nachtje over slapen.
Woensdag 7 september
De wijkverpleegkundige heeft gisteren tegen pappa gezegd dat hij mij af en toe op zijn borst moet nemen om op mijn buik te liggen. Op deze manier kan ik alvast een beetje mijn nekspieren trainen. Na het eten ga ik dus lekker bij pappa op zijn buik liggen en kijk zo stiekem een beetje rond in de kamer. Het is best moeilijk en zo’n hoofd is ook best zwaar, maar ik hou het al een paar minuutjes vol. Erg leuk om te doen, zo zie je de wereld weer een op een heel andere manier, en mamma en pappie schijnen het ook wel leuk te vinden om te zien. Ze kijken vol trots en tederheid naar me als ik wat wiebelig met mijn hoofd in het rond tuur.
Donderdag 8 september
Mamma’s verjaardag. ’s Nachts om 12.00 uur krijgt ze alvast mijn cadeautje, ook pappa kan niet wachten en geeft de zijne. Speciaal voor haar verjaardag slaap ik extra lang vandaag. Na 8 uur staat mamma naast mijn bed en moet me dan nog zelf wakker maken. Mamma is verrast en vraagt zich af of dit wel OK is, ze zeggen immers dat 6 uur het maximum is. Aan de andere kant, ik doe het zelf dus zal het wel goed zijn denkt ze.
Na een ontbijt op bed doen we de rest van de dag nog lekker rustig aan. Een boel geknuffel, dat moet natuurlijk op je verjaardag. ’s Avonds komt er wat visite. Niet te veel want dat is nog een beetje te druk, maar het wordt een gezellige boel. Ook ik krijg weer veel aandacht en dat vind ik helemaal niet erg, maar om 21.30 uur ga ik gezellig met mamma naar boven voor mijn laatste voeding en gaan we naar bed.
Maandag 12 september
Vandaag ging ik met pappa en mamma mee voor een test. Om te kijken of mijn oren goed werken kreeg ik er dopjes in. Daar kwam geluid door en zonder dat ik er zelf wat van merkte gaven mijn oren als het ware antwoord terug. Dat was een goed teken want hierdoor wisten ze dat ik kon horen en dan gaat het praten straks ook lukken. Eerst ging het mis, de ingang van mijn oor is wat verstopt en klein, maar toen het dopje eenmaal goed zat zei de meter dat ik geslaagd was. Gelukkig maar.
Donderdag 15 september
Mamma moest naar de tandarts. Omdat ze nog niet mag rijden in de auto hebben pappa en ik haar weggebracht. Wij leven gezellig wachten in de auto. Ik duimde voor mamma dat alles goed was en dat heeft geholpen. Heel snel stond ze alweer voor onze neus en ze had geen gaatjes. Lijkt me toch niks, zo’n bezoekje om te kijken naar je tanden, maar gelukkig duurt het nog even voordat ik er naartoe hoef. Ik hoorde wel dat je een speelgoedje uit mag kiezen als de tandarts in je mond heeft gekeken. Dat maakt natuurlijk en hoop goed.
Maandag 19 september
Ik krijg nog steeds alleen borstvoeding en dat gaat nu heel goed. Om te kijken of ik wel goed groei gingen we vandaag even naar het inloopspreekuur van het consultatiebureau. Daar hebben ze me gewogen en wat bleek, ik was al flink aangekomen. Ik weeg nu 5,5 kilo. Dat is al ongeveer een kilo meer dan bij mijn geboorte, dus dat zit wel goed. Pappa en mamma hebben ook nog even met de wijkverpleegkundige gepraat. Ze vulde de groeicurve in en ik zit aan de top dus ik wordt later vast een grote sterke man. Mamma ging ook nog wat vragen over het kolven van de borstvoeding. Straks moet ze weer gaan werken, maar ik wil natuurlijk wel gewoon mijn dagelijkse portie melk blijven drinken. We gaan er maar alvast mee oefenen, want ik moet nu ook leren om uit een fles te drinken.
Dinsdag 20 september
Vandaag een drukke dag met visite. Eerst kwamen ze van het werk van pappa langs om me in het echt te bewonderen en ’s middags van het werk van mamma. Ze hadden mijn foto allemaal wel al op internet gezien van toen ik net geboren was, maar ik ben in de tussentijd alweer veel veranderd. Het was best druk en we hebben wel ons middagdutje gemist, maar het was ook gezellig.
Donderdag 22 september
Mamma is druk aan het oefenen met kolven. Ze had genoeg voor een voeding dus dat heeft ze in een flesje gedaan. Dit heb ik ’s avonds van pappa gekregen. Best wel even wennen zo’n fles. Op advies van de wijkverpleegkundige moest mamma even uit de buurt blijven, anders zou ik in de war raken. Mamma heeft immers borsten dus waarom zou ik bij haar dan uit een flesje drinken? Met het flesje bij pappa ging goed, maar bij mamma vind ik het toch veel lekkerder. En volgens mij mist mamma me ook wel een beetje als ik de fles krijg. Het is toch ons speciale moment!
Dinsdag 27 september
Ik heb mamma vandaag aangenaam verrast. Als we lekker bij elkaar zitten, meestal nadat ik gegeten heb, gaan we altijd nog even van elkaar genieten. Dan doen we ook een spelletje. Mamma doet iets en dan probeer ik het na te doen. Mijn tong uitsteken kon ik al heel snel en ook met mijn wenkbrauwen fronzen gaat me al goed af , maar vandaag heb ik een poging gewaagd om een glimlach terug te geven. Mamma wist niet wat ze zag en werd er helemaal door overdonderd. Dat zag ik wel. Ik ga dus nog maar verder met oefenen want zoals mamma naar me kijkt als ik het doe, daar wordt ik helemaal warm van. En zij op dat moment nog een beetje extra van mij volgens mij…
Donderdag 29 september
Om 10.00 uur worden we voor ons eerste bezoek verwacht bij het consultatiebureau. Even oor tienen zijn we er en kleed mamma me uit zodat ik gewogen en gemeten kan worden. Ik ben intussen aangekomen tot 5960 gram en ook flink gegroeid. Ik ben nu al 59,5 cm. Mijn hoofdomtrek is intussen 41,4 cm. Volgens pappa kwam dit niet eens voor in de hoge gedeeltes van de groeicurven dus hij zei dat ik veel hersens zou krijgen.
Op de een of andere manier vond ik het niet zo leuk daar en ging ik lekker huilen. Dat was wat lastig praten voor mamma en pappa. Na het wegen en meten moest ik namelijk nog bij de arts langskomen. Zij deed allemaal testjes. Zou ging ze naar mijn hart luisteren, controleerde ze mijn heupen en keek ze in mijn ogen. Ook ging ze kijken of ik het loop instinct in me had. Voordat ik het wist zette ik mijn eerste stapjes op haar bureau!
Mamma had nog wat vragen dus die werden doorgelopen. Intussen huilde ik vrolijk verder. De arts vroeg of ik dat vaak deed. Normaal ben ik een hele zoete jongen, al zeg ik het zelf, en mamma bevestigde dat door tegen de arts te zeggen dat ik alleen huil als ik honger heb of buikkrampjes. De arts had wel een trucje om me stil te houden, ze sloeg me zachtjes op mijn kont in het ritme van een hart. Hierdoor zou ik het gevoel hebben weer in de baarmoede te zitten en vanzelf stil worden. Even was ik overrompeld en werkte het, maar al gauw had ik door dat ik niet veilig bij mamma was en ging ik maar weer verder met waar ik mee bezig was. Pas toen we buiten waren vond ik het genoeg geweest en ben ik gaan slapen. Van het wandelingetje naar huis heb ik hierdoor niet veel meegekregen.
's Avonds zijn we nog met z’n drietjes naar het Delta Hotel geweest. Pappa en mamma zijn vorig jaar getrouwd en hebben toen hier hun feest gegeven. Vandaag zijn alle collega’s van mamma er. Een mooie gelegenheid dus om me aan iedereen te showen. Leuk ook om ook eens op de plek geweest te zijn die voor pappa en mamma een bijzondere herinnering heeft.